Awoś to rosyjska mieszanka nadziei, fatalizmu i niechęci do umawiania się o wszystko z góry. «Awoś, się uda». «Awoś, zdążymy». «Awoś, będzie dobrze».
To nie optymizm. Raczej gotowość na to, że życie zrobi po swojemu, i zaufanie, że coś się ułoży.
W rosyjskiej kulturze awoś bywa krytykowany jako nieodpowiedzialność. Ale jest w nim też coś innego: zdolność, by nie zamykać wszystkiego planem, zostawiać miejsce na przypadek.